ما پاسخی به زخم زبان ها نمی دهیم / ما را خدا برای سکوت آفریده است
دلم برات تنگ شده ... برای اینکه بهم بگی ولش کنین از شما بعیده به این چرندیات اهمیت بدین ... پی نوشت : یکی از همکلاسی ها ابراز علاقه کرده بود اونم پیامکی ... طبیعتا بی پاسخ موند... برای خودش خیال بافته و حرفها پشت سرم گفته ... اعصابم بهم ریخت وقتی فهمیدم... کلا داغون شدم ... ولی وقتی چند نفری که
اللهم اشف
همون مورد پست قبل؛ اومده منو صدا زده ... بهش میگم شما فرسنگ ها با من فاصله دارین میگه از چه لحاظ یعنی ؟ میگم فکری ... مذهبی ... اعتقادی ... میگه من از لحاظ درونی آدم میشه گفت دگمی ام اما نمیخوام بروز بیرونی داشته باشه ! بروز بیرونی دیگه چقدر!؟ واقعااا تا چقدرر خب خدا ان شالله همه بیماران عالم رو
آقای حافظ
راستی ... فردا آقای پدر با شمای نامعلوم و نادیده قرار دارن ... بپسندن یا نپسندن ... دلم میخواد نپسندن ولی ارزش هام و عقلم ... لعنتی ... کاش حداقل حافظ نبودی نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم اسفند ۱۳۹۵ساعت 1:57 توسط بانو|
آخرسال ...
خدایا اینا همش امتحانه، نه ؟ آخر سالی ... این سومین نفری بود که بهم ابراز علاقه کرد سه نفری که دوتاشونو اصلا فکر نمیکردم و سومی دومین باره که ... ... دارم عاشقتون میشم... شمارو همسر مطلوبی برای خودم دیدم ... حس مشترک ... چیزهایی که برای من اولویت داشت در شما دیدم... نشد یک لحظه از یادت جدا، دل ...
نیستی دیگر ...
و بازم بقول رفیق چقدر منزجر کننده س شنیدن این حرفهایی که دلت میخواد از زبون کس دیگه بشنوی ... نوشته شده در جمعه بیست و هفتم اسفند ۱۳۹۵ساعت 18:23 توسط بانو|
...
دیگه تموم شد ... فقط میخواستی بهم بفهمونی که بشین سرِجات ! بدتر از این اوضاع سراغ داری؟ کسی که ۸ ماه دلت با اسمش لرزیده حالا بره خواستگاری بهترین دوستت ... چقدر این جمله که شرح ماوقع است لجنه ... عجب امتحانی بود خدا ! نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم تیر ۱۳۹۶ساعت 5:28 توسط بانو|
می آیی...
خسته نشدی از این همه نیامدن ؟ نکند آمدی فقط زندگی ام را زیر و رو کنی و بروی ... نکند خیال نیامدنت بیشتر است ... نکند من را ... نه ... نه تو می آیی و دلم رابیشتر میلرزانی... تنها بنایی که اگر بلرزد محکم تر میشود، دل است ...
غلامم ...
غلام ! کجایی عشقِ قد بلندِ خوش صدایِ کتاب خونِ کربلاییِ اهل چمرانِ من
سوال میکنم ...
از کجا پیدایت شد ؟ چرا فکرت را هم نمیکردم ؟ چرا اینقدر خوب بودن ها و راحت بودن ها و مهربان بودن هایت دارد جلوی چشم هایم رژه میرود ؟ لعنت به تو ... و لعنت به دل من ...
بازهم آمدن ...
چقدر دلم در تب و تاب است، تو بگو اینکه از ضربان قلبم تمام بدنم تکان تکان بخورد، طبیعی است ؟! چقدر عجیب آمده ای ... چقدر مبهم آمده ای ... نمیدانم برایت باید بجنگم یانه ؟ نمیدانم خواسته شده ام یا پیشنهاد !؟
خلا ...
ببین ! نگاه کن ! همین وقت هاست که "نیستی" ... همین وقت ها که دلم میخواهد ببری ام هییت ... بعدهم ببری ام مزار شهدا و خودت بنشینی کنارم و مداحی بخوانی ... سرم روی گردنم و دلم در این قفسه ی تنگ, سنگینی میکند یکی خلا شانه هایت را مدام تذکر میدهد و دیگری خلا دلت را ... دلم در کنار دلت سبک میشود کاش آن مو...
مقاومت
وارد که شدی، نفسم بند آمد! فکرش را نمیکردم... یک نفس عمیق! یک خیال راحت از آنها که تا به حال تجربه اش نکرده بودم. کاش دلم با خودم و خودم با دلم رو راست بودیم ...
دمشق، دمِ عشق ...
بانو ! شب قدر که مداح حرم روضه ی مصیبت های شما را خواند، صبر و امتحان صبر خواستم یک مرد خواستم که از حوالی خودتان باشد ... کمک کنید لایق استجابت این دعا شوم ...
دلیل قول های من ...
نه اینکه جایت خالی باشد ها, نه ... نیستی ! مسیر را تنهایی رفتن سخت است ... دارد میرسد به مرز محال ... میدانی چیست ? اصلا من خیلی ضعیفم, خیلی کوچکم, و این آرمانها و هدفها خیلی بزرگند , تنهایی از پس رسیدنشان بی نمی آیم ... کاش بیایی تا تکیه ات کنم, و راه ببری مرا ,.. راه برویم باهم .. کاش آدمش باشی!
آرامشم تویی...
یک بانو با تمام حاشیه های بود و نبودش چه میخواهد؟ کسی که گاه گاهی که خسته از هر کسی، هر آدمی، هر کاری، هر درسی، هر سفارشی، خسته از تمام نشدن ها و نرسیدن ها، بنشیند کنارش و نگاهش بکند... همین ... باور کن سونامی ها آرام میشود از این نگاهها ...